259
254
253
Polska Partia Robotnicza - PPR

Polska Partia Robotnicza, PPR – partia polityczna, utworzona 5 stycznia 1942 w Warszawie z inicjatywy przybyłych z ZSRR polskich komunistów z tzw. Grupy Inicjatywnej zrzuconych przez lotnictwo radzieckie na spadochronach 28 grudnia 1941 w okolicach Wiązowny, poprzez połączenie kilku spośród istniejących konspiracyjnych grup komunistycznych (m.in. Młot i Sierp, Stowarzyszenie Przyjaciół Związku Radzieckiego i Rewolucyjne Rady Robotniczo-Chłopskie) Szkoleniem aktywistów PPR tworzących Grupę Inicjatywną m.in. w specjalnym ośrodku w miejscowości Puszkino pod Moskwą, zajmowało się NKWD, wielu z nich było agentami NKWD. Projekt utworzenia tej partii był planem politycznym Stalina wobec powojennej Polski – PPR i miał być w założeniach radzieckich alternatywą i przeciwwagą dla rządu polskiego w Londynie. . Rzeczywistym celem PPR i komunistów polskich przeszkolonych przez NKWD w Moskwie, było maksymalne osłabienie polskiego podziemia niepodległościowego.

PPR nie zgodziła się na potwierdzenie, iż nie jest powiązana z czynnikami obcymi (określano tak Komintern) oraz nie potępiła paktu Ribbentrop-Mołotow i jego skutków dla Polski. Mało tego poparła atak sowiecki na Polskę z 1939 roku oraz odłączenie siłą od Polski jej wschodnich terytoriów ze Lwowem, Grodnem i Wilnem na czele.

W 1942 specjalna komórka aktywistów PPR zajmowała się także inwigilacją działaczy podziemia niepodległościowego i żołnierzy AK oraz innych organizacji konspiracyjnych, gromadząc informacje i dane które następnie przekazywano niemieckiej tajnej policji Gestapo za pomocą działających w niej agentów NKWD lub przesyłając je pocztą. Celem tych akcji było rozbicie nie komunistycznych organizacji konspiracyjnych, w szczególności Armii Krajowej. PPR otrzymywała znaczne kwoty pieniędzy na bieżącą działalność z Moskwy a także poprzez zbrojne napady na sklepy, urzędy niemieckie oraz rozprowadzanie obligacji Daru Narodowego.

W łonie samej PPR trwały w 1942 roku walki o władzę, jesienią 1942 doszło do serii zabójstw działaczy PPR. Po zabójstwie Marcelego Nowotki przeprowadzono wewnętrzne śledztwo (komisja Duracza). Wiele poszlak wskazywało na Bolesława Mołojca, który po śmierci Nowotki samowolnie przejął władzę i sprawował ją w sposób "stalinowski" w związku z czym wszedł w konflikt z Fornalską, Finderem, Jóźwiakiem i Gomułką. Mieczysław Hejman i Jan Krasicki 31 grudnia 1942 roku wykonali wyrok na Mołojcu. W środowiskach PPR rozpuszczono wieść, że Mołojec zaginął, a Moskwę zawiadomiono 9 stycznia 1943 roku.

W listopadzie 1943 roku na czele PPR stanął Władysław Gomułka. Program szczegółowy przedstawiono w XI 1943 w znanej broszurze autorstwa Gomułki pt. "O co walczymy". Zapowiedziano w nim: sojusz z ZSRR, granicę zachodnią Polski na Odrze i Nysie Łużyckiej, zaś wschodnią na Bugu, reformę rolną (realizowaną drogą wywłaszczenia, bez wypłacania odszkodowania, majątków ziemskich o powierzchni powyżej 50 ha., które propaganda PPR określała jako "obszarnicze"), nacjonalizację wielkiego przemysłu, banków i transportu oraz utworzenie Milicji Obywatelskiej. Zapowiedziano utworzenie w kraju Rządu Tymczasowego po wyzwoleniu spod okupacji hitlerowskiej.

PPR była głównym inicjatorem utworzenia 1 stycznia 1944 w Warszawie (na trzy dni przed wkroczeniem Armii Czerwonej w przedwojenne granice Polski), Krajowej Rady Narodowej – która obwołała się samozwańczo podziemnym polskim parlamentem. W dokumencie założycielskim KRN odmówiono polskiemu rządowi w Londynie reprezentowania narodu polskiego i zrzeknięto się także wszystkich praw do wschodnich terenów II Rzeczypospolitej, zagrabionych przez ZSRR w 1939 na mocy paktu Ribbentrop-Mołotow, propagując oparcie granicy wschodniej na zasadzie etnicznej – po 1939 ZSRR dążył do zmiany stosunków etnicznych na okupowanych terenach wschodnich Rzeczypospolitej na swoją korzyść, NKWD w ramach represji wobec ludności polskiej wysiedliło wielu obywateli polskich (według różnych szacunków ok. 1 500 000 ludzi), nadało im przymusowo obywatelstwo ZSRR bądź wcieliło siłą do Armii Czerwonej. Na II konferencji plenarnej KRN 20-23 stycznia jako podstawę nowej granicy wschodniej Polski przyjęto Linię Curzona. Ustalenia odnośnie nowej polskiej granicy wschodniej zostały wstępnie uzgodnione przez Wielką Trójkę na konferencji teherańskiej w 1943 roku, jednak nigdy nie uznał ich oficjalnie rząd polski w Londynie, jako sprzeczne z polską racją stanu – przedstawiciel polskiego rządu w Londynie nie został dopuszczony do rozmów w Teheranie.

W styczniu 1944, 23 stronnictwa i organizacje polityczne oraz społeczne w specjalnej odezwie napiętnowały PPR jako agenturę, oddającą Moskwie polskie ziemie wschodnie i godzącą w najżywotniejsze interesy państwa i narodu polskiego.

Zbrojnym ramieniem PPR była Gwardia Ludowa (od 1944 jako Armia Ludowa).

Organami prasowymi były m.in. "Trybuna Wolności" i "Trybuna Chłopska".

W styczniu 1943 roku utworzono organizację młodzieżową Związek Walki Młodych.

W V 1944 roku zwierzchnictwo KRN uznała Armia Polska w ZSRR i ZPP.

Po wkroczeniu Armii Czerwonej do Polski, PPR rozpoczęła tworzenie administracji państwowej -. Polski Komitet Wyzwolenia Narodowego. PPR m.in. terroryzowało Polskie Stronnictwo Ludowe i inne partie polityczne, zwalczało żołnierzy podziemia niepodległościowego za pomocą instytucji posługujących się środkami zorganizowanej przemocy, takimi jak Ministerstwo Bezpieczeństwa Publicznego, Główny Zarząd Informacji Wojska Polskiego oraz NKWD i inne organizacje bezpieczeństwa ZSRR.

Dla potrzeb przeprowadzenia i ochrony sfałszowanego referendum ludowego Biuro Polityczne PPR powołało w marcu 1946 Państwową Komisję Bezpieczeństwa, która miała się zająć koordynacją działań jednostek LWP, WOP, KBW, UB, MO i ORMO. Zadaniem jej była m. in. likwidacja podziemia niepodległościowego i fizyczna eliminacja polityków PSL.

Wkrótce po sfałszowanym przez komunistów referendum, przeprowadzonym 30 czerwca 1946 i likwidacji opozycji – PPR zapewniła sobie pełnię władzy stając się w latach 1947-1948 partią rządzącą i rozpoczęła przemiany na wzór sowiecki. Latem 1948 w związku ze sprawą tzw. odchylenia prawicowo-nacjonalistycznego niepodzielną władzę w partii przejęło jednoznacznie stalinowskie skrzydło z Bolesławem Bierutem na czele, składające się głównie z komunistów którzy wojnę spędzili w ZSRR. W grudniu 1948 doszło do połączenia PPR z PPS w Polską Zjednoczoną Partię Robotniczą.

Głównymi działaczami PPR byli: Marceli Nowotko, Bolesław Mołojec, Paweł Finder, Bolesław Bierut, Władysław Gomułka.



Politycy PPR

A

  • Jakub Aleksandrowicz
  • Antoni Alster
  • Maksymilian Alweil
  • Roman Andrzejewski (poseł KRN)

B

  • Zygmunt Balicki (inżynier)
  • Ryszard Bartosiewicz
  • Franciszek Bartoszek
  • Stanisław Beniger
  • Antoni Bida
  • Franciszek Biedrzycki
  • Władysław Bieńkowski
  • Antoni Bigus
  • Franciszek Blinowski
  • Mieczysław Bodalski
  • Jerzy Borejsza
  • Leonard Borkowicz
  • Celina Budzyńska
  • Jerzy Burski
  • Aleksander Burski

C

  • Ferdynand Chaber
  • Leon Chajn
  • Hilary Chełchowski
  • Adam Cuber

D

  • Józef Dechnik
  • Tomasz Dobiosz
  • Henryk Dobrowolski
  • Irena Domańska
  • Gerszon Dua
  • Teodor Duracz
  • Władysław Dworakowski
  • Paweł Dylong
  • Mieczysław Dziubdziela
  • Paweł Dąbek
  • Ostap Dłuski

F

  • Jehuda Feldwurm
  • Alfred Fiderkiewicz
  • Franciszek Fiedler
  • Mieczysław Figuła
  • Edward Fondamiński
  • Felicja Fornalska
  • Małgorzata Fornalska
  • Franciszek Frąckowiak

G

  • Maria Gajecka
  • Henryk Golański
  • Michał Goleniewski
  • Zofia Gomułkowa
  • Ludwik Gościński
  • Wiktor Grodzicki
  • Zdzisław Grudzień
  • Wacław Gumiński

H

  • Ryszard Hill
  • Tadeusz Hołuj
  • Adam Humer

I

  • Franciszek Ilski
  • Mikołaj Iwanow (robotnik)
  • Jan Izydorczyk

J

  • Mieczysław Jagielski
  • Jan Janczura
  • Tadeusz Janczyk
  • Maria Jarochowska
  • Witold Jarosiński
  • Piotr Jaroszewicz
  • Wojciech Jaruzelski
  • Władysław Jasiński (działacz robotniczy)
  • Marian Jaworski (polityk)
  • Stanisława Jodłowska
  • Franciszek Jóźwiak
  • Stefan Jędrychowski

K

  • Stanisław Kania
  • Leon Kasman
  • Nesanel Kichler
  • Czesław Kiszczak
  • Zenon Kliszko
  • Aleksander Kokoszyn
  • Julian Kole
  • Władysław Korczyc
  • Grzegorz Korczyński
  • Franciszek Kotus-Jankowski
  • Władysław Kowalski (polityk)
  • Władysław Kozdra
  • Mirosław Krajewski (działacz robotniczy)
  • Jan Krasicki
  • Wincenty Kraśko
  • Władysław Kruczek
  • Leon Kruczkowski
  • Stanisław Krupa
  • Władysław Kuczewski
  • Stanisław Kujda
  • Józef Kulesza
  • Antoni Kuligowski
  • Feliks Kupniewicz
  • Jerzy Kusiak
  • Wiktor Kuźnicki
  • Wiktor Kłosiewicz

L

  • Józef Lewartowski
  • Wacław Lewikowski
  • Pelagia Lewińska
  • Henryk Ligięza
  • Ignacy Loga-Sowiński
  • Jerzy Lorens

Ł

  • Zofia Ładyńska
  • Stanisław Łapot

M

  • Władysław Machejek
  • Mieczysław Marzec
  • Władysław Matwin
  • Franciszek Mazur
  • Marian Mazur (prokurator)
  • Karol Małłek
  • Stanisław Michalski (działacz robotniczy)
  • Stefan Michnik
  • Mieczysław Mietkowski
  • Kazimierz Mijal
  • Marian Minor
  • Stefan Misiaszek
  • Józef Mitręga
  • Mieczysław Moczar
  • Zygmunt Modzelewski
  • Jerzy Morawski
  • Tadeusz Mrugacz

N

  • Wiktor Nagórski
  • Ryszard Nieszporek
  • Franciszek Nowak (polityk)
  • Roman Nowak
  • Zenon Nowak

O

  • Walenty Obraniak
  • Edward Ochab
  • Franciszek Olejniczak (1885-1943)
  • Józef Olszewski
  • Edwarda Orłowska
  • Paweł Ostasiewicz

P

  • Henryk Palka
  • Antoni Parol
  • Zbigniew Paszkowski
  • Stanisław Pawlak (poseł PZPR)
  • Roman Piotrowski
  • Adam Polewka
  • Mieczysław Popiel
  • Józef Popielas
  • Józef Pruchnik
  • Julian Przyboś
  • Stanisław Przybysz
  • Janusz Przymanowski
  • Jan Ptasiński

R

  • Antoni Ratajczak
  • Adolf Riedel
  • Michał Rola-Żymierski
  • Leon Rubinsztein
  • Bolesław Rumiński
  • Jan Rustecki
  • Jan Rutkiewicz (lekarz)
  • Jan Rutkowski (pułkownik)
  • Rozalia Rybacka
  • Władysław Rypiński
  • Mieczysław Róg-Świostek
  • Wacław Rózga
  • Józef Różański

S

  • Edward Szymański (poseł na Sejm Ustawodawczy)
  • Leon Schiller
  • Jerzy Siedlecki
  • Franciszek Sielańczuk
  • Stanisław Skrypij
  • Stanisław Skrzeszewski
  • Jerzy Smyczyński
  • Włodzimierz Sokorski
  • Sergiusz Soroko
  • Artur Starewicz
  • Leon Stasiak
  • Stefan Staszewski
  • Eugeniusz Stawiński
  • Tadeusz Strzałkowski
  • Ryszard Strzelecki
  • Henryk Szafrański
  • Franciszek Szlachcic
  • Stanisław Szot
  • Jerzy Sztachelski
  • Eugeniusz Szyr

Ś

  • Roman Śliwa
  • Karol Świerczewski

T

  • Michalina Tatarkówna-Majkowska
  • Franciszek Tekliński
  • Walenty Titkow
  • Stanisław Tkaczow
  • Julian Tokarski (polityk)
  • Stanisław Tołwiński
  • Jan Trusz
  • Maria Turlejska
  • Jan Turlejski

W

  • Stanisław Walczak
  • Maria Wedmanowa
  • Władysław Wicha
  • Józef Wieczorek (polityk)
  • Jerzy Wierzchowski
  • Kazimierz Witaszewski
  • Stefan Wolas
  • Władysław Wolski
  • Henryk Woźniak (powstaniec warszawski)
  • Stanisław Wroński
  • Zenon Wróblewski
  • Witold Wyspiański
  • Stanisław Wyłupek

Z

  • Jerzy Zasada
  • Franciszek Zawada
  • Włodzimierz Zduńczyk
  • Wanda Zieleńczyk
  • Jerzy Ziętek
  • Jadwiga Zubrycka

Ż

  • Stanisław Żółtowski





http://www.polishamericancongressnj.org/historiakomunizmu.pdf

Zaloguj się, by mieć dostęp do większej ilości opcji.
Użytkownicy on-line: